Słońce i światło słoneczne od zawsze były kojarzone ze zdrowiem, dobrym samopoczuciem i witalnością. Już w starożytnej Grecji i w dawnych Chinach w ramach terapii zalecano pobyt na słońcu i patrzenie na nie. Powstawały też świątynie – „szpitale”, w których pokoje pomalowane były na różne kolory. Chorzy przebywali w odpowiednich pomieszczeniach w zależności od choroby, na którą cierpieli. W Indiach, przed wystawieniem chorego na Słońce, smarowali go olejkami roślinnymi.

W tamtych latach nie istniały dowody naukowe, potwierdzające korzystne oddziaływanie światła na zdrowie, jednak uznawano to za fakt niepodważalny i skutecznie stosowano w terapii. Współcześnie wiadomo, że organizm człowieka zamienia światło w energię elektrochemiczną, co aktywuje szereg reakcji biochemicznych w komórkach wywołując efekt terapeutyczny.

Stosowanie promieniowania słonecznego w leczeniu było również popularne w XIX wieku. Odkrycie zalet helioterapii jest zasługą duńskiego lekarza Nielsa Ryberga Finsena, który badał sposoby wykorzystania światła w medycynie, za co w 1903 r. otrzymał Nagrodę Nobla. Zaproponował on leczenie słońcem chorób skóry (m.in. tocznia gruźliczego). W XX wieku wprowadzono sztuczne promienniki typu lampy terapeutyczne i inne urządzenia, emitujące różne rodzaje promieniowania. Naświetlania,, zwłaszcza promieniowaniem ultrafioletowym, znajdowały szerokie zastosowanie Przed wynalezieniem niektórych leków, w tym antybiotyków Obecnie tzw. fototerapia dotyczy zastosowań określonych, wąskich zakresów promieniowania i stosowania fotouczulaczy. W latach 60. XX wieku rozpoczęto stosowanie laseroterapii – naświetlań promieniowaniem laserowym.

Praktycy i badacze zaczęli odkrywać kliniczne zastosowania laserów medycznych CO2 i Nd:YAG do zabiegów na tkankach miękkich jamy ustnej w latach 80 XXw., kiedy wypuszczono pierwszy impulsowy laser Nd:YAG zaprojektowany specjalnie na rynek stomatologiczny. W 1997 roku FDA zatwierdziła pierwszy prawdziwy laser Er:YAG do twardych tkanek zębów, a rok później Er,Cr:YSGG. Pod koniec lat 90. Pojawiły się również lasery diodowe oparte na półprzewodnikach.

W stomatologii lasery wykorzystywane są w periodontologii, endodoncji, chirurgii stomatologicznej, diagnostyce, wybielaniu zębów, sterylizacji kanałów korzeniowych, etc. Niektórzy lekarze stomatolodzy wykorzystują lasery np. do hamowania krwawienia w polu zabiegowym. Stymulacja przy pomocy lasera może przyspieszyć procesy gojenia zmian na błonie śluzowej w jamie ustnej. Urządzenia te często są wykorzystywane również do plastyki wędzidełka. Tego typu zabieg jest mniej inwazyjny i bolesny dla pacjenta, a rana goi się o wiele szybciej. Laser działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo, przeciwobrzękowo, wspomaga gojenie i stymuluje mikrokrążenie. Wykonywanie zabiegów chirurgicznych laserem nie powoduje krwawienia oraz nie wymaga lub wymaga minimalnego znieczulenia.

Słowo laser to akronim pochodzący z języka angielskiego, oznacza światło zwielokrotnione poprzez wzbudzenie emisji promieniowania – Light Amplificated by Stimulated Emissions of Radiation.